Τα χωριά της Αμανής είναι γεγονός, αντικειμενικά, ότι δεν σε κερδίζουν με την πρώτη επίσκεψη. Κι αυτό γιατί δεν αποτελούν αυτό που λέγεται «τουριστικός προορισμός».

Τα περισσότερα όμως από αυτά κρύβουν μέσα τους μια εσωτερική δύναμη και ομορφιά που την αισθάνεσαι να σε κυριεύει καθώς γνωρίζεις καλύτερα τους ανθρώπους τους, τα περπατάς, γίνεσαι ένα με τη φύση που απλόχερα έχει χαρίσει τη βλάστησή της σε τούτο τον τόπο.

Είναι και αυτή η ηρεμία και σου προσφέρουν, δυσεύρετη στις μέρες μας για τους ανθρώπους που ζουν στις πόλεις.

«Και πού τους βρήκες τους ανθρώπους στην Αμανή, τα χωριά έχουν ερημώσει», μπορεί κάποιος να ρωτήσει.

Όχι, τα χωριά στην Αμανή δεν έχουν τελείως ερημώσει, όπως συμβαίνει σε εκατοντάδες άλλα χωριά σε όλη την Ελλάδα.

Στην Αμανή η σπίθα υπάρχει και όπως έχω καταλάβει με τα χρόνια που συναναστρέφομαι βορειοχωρούσους, η σπίθα υπάρχει άσβεστη στην καρδιά και το μυαλό τους.

Και όχι μόνο αυτό, τη μεταλαμπαδεύουν και στα παιδιά τους που ούτε καν διανοούνται να μην περάσουν με τους φίλους τους καλοκαιρινές ή και πασχαλινές μέρες στην Αμανή.

Και είτε από την Αμερική και την Αυστραλία, είτε από την Αθήνα και την πόλη της Χίου, κάθε καλοκαίρι γυρίζουν με τις οικογένειές τους στα πατρογονικά σπίτια που έχουν επισκευάσει ή κατασκευάσει από την αρχή, για να δουν τους δικούς τους ανθρώπους, τους συγχωριανούς που τους περιμένουν, για να ξημερωθούν στα πανηγύρια, για να «γεμίσουν μπαταρίες» για την επόμενη χρονιά…

Πιστεύοντας ότι η amanivoice-chios, η ηλεκτρονική εφημερίδα για την Αμανή που διαβάζετε τώρα, μπορεί να γίνει καθημερινή σας συνήθεια, σας καλωσορίζουμε στη Φωνή σας.
Στη Φωνή της Αμανής.

Θοδωρής Βαλαμβάνος
Δημοσιογράφος