Ο τελευταίος γύρος των αντιπαραθέσεων μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων πιστωτών της έχει αποδείξει ξανά ότι χώρες με τόσο διαφορετικές οικονομίες δεν θα έπρεπε ποτέ να είχαν εισέλθει σε μία νομισματική ένωση. Θα ήταν καλύτερα για όλους τους εμπλεκόμενους ωστόσο, εάν η Γερμανία και όχι η Ελλάδα ήταν η πρώτη που θα έφευγε.

Μετά από μήνες εξαντλητικών διαπραγματεύσεων, με αντεγκλήσεις και ανατροπές, είναι δύσκολο να δούμε κάποιον νικητή. Η συμφωνία στην οποία κατέληξε η Ελλάδα με τους πιστωτές της –εάν κρατήσει- προωθεί την ίδια οικονομική στρατηγική που έχει επανειλημμένως αποτύχει να θεραπεύσει την χώρα. Οι Έλληνες θα υποχρεωθούν να σφίξουν κι άλλο τη ζώνη παρά το ότι ψήφισαν “όχι” στα νέα μέτρα. Οι πιστωτές θα δουν πιθανώς ακόμη λιγότερα χρήματα από αυτά που θα έπαιρναν με ένα πακέτο με λιγότερη λιτότητα και άμεση ελάφρυνση του χρέους.

Τώρα που η ιδέα της εξόδου είναι στον αέρα ωστόσο, αξίζει να σκεφτούμε πέρα από την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα και να εξετάσουμε ποιος πρέπει να φύγει. Εάν φύγει η Ελλάδα, και ακολουθήσουν πιθανώς η Πορτογαλία και η Ιταλία στα επόμενα χρόνια, τα νέα νομίσματα των χωρών θα σημειώσουν ραγδαία πτώση της αξίας τους. Αυτό θα τις άφηνε χωρίς να μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους σε ευρώ, προκαλώντας αλυσιδωτές χρεοκοπίες.

Αν και η υποτίμηση του νομίσματος θα τις καθιστούσε εν τέλει πιο ανταγωνιστικές, ο οικονομικός πόνος θα είχε μεγάλη διάρκεια και αναπόφευκτα θα επεκτεινόταν πέρα από τα σύνορά τους.

Εάν ωστόσο η Γερμανία εγκατέλειπε την ευρωζώνη -όπως έχουν προτείνει σημαίνοντας άνθρωποι μεταξύ των οποίων ο ιδρυτής της Citadel, Kenneth Griffin, ο οικονομολόγος του Πανεπιστημίου του Σικάγο, Anil Kashyap και ο επενδυτής George Soros- πραγματικά δεν θα υπήρχαν χαμένοι.

Μια γερμανική επιστροφή στο γερμανικό μάρκο θα προκαλούσε πτώση στην αξία του ευρώ αμέσως, δίνοντας στις χώρες στην περιφέρεια του ευρώ μια τόσο αναγκαία ώθηση στην ανταγωνιστικότητα. Η Ιταλία και η Πορτογαλία έχουν περίπου το ίδιο ΑΕΠ σήμερα σε σχέση με όταν εισήχθη το ευρώ, και η ελληνική οικονομία, κινδυνεύει τώρα να υποχωρήσει κάτω από το σημείο εκκίνησης. Ένα ασθενέστερο ευρώ θα τις έδινε μια ευκαιρία να επανεκκινήσουν την ανάπτυξη. Εάν, όπως θα ήταν πιθανό, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Αυστρία και η Φινλανδία ακολουθούσαν την Γερμανία, ίσως για να σχηματίσουν μια νέα νομισματική ένωση, το ευρώ θα σημείωνε περαιτέρω πτώση.

Η Γερμανία απολαμβάνει το ρόλο του ηγεμόνα στην Ευρώπη, αλλά έχει αποδειχθεί απρόθυμη να αναλάβει το κόστος. Παίζοντας τον ρόλο του νταή καλυμμένο ελάχιστα με ηθική, δεν προσφέρει υπηρεσίες στην περιοχή. Αντί να οικοδομούν μια «ακόμη πιο στενή ένωση» στην Ευρώπη, οι Γερμανοί βάζουν σε κίνδυνο τον ευαίσθητο ιστό της. Για να μείνουν κοντά, τα ευρωπαϊκά έθνη μπορεί να χρειαστεί να χαλαρώσουν τους δεσμούς που τους δένουν τόσο σφιχτά.

Πηγή: capital.gr