Την παρακάτω επιστολή του 1964 προς τη Μητρόπολη Χίου με καταγεγραμμένα ως θαύματα της Αγίας Παρασκευής στα Χάλανδρα αποκάλυψε διαβάζοντας το περιεχόμενό της προς τους πιστούς στον εσπερινό στις 25 Ιουλίου ο θεολόγος ιεροκήρυκας Νίκος Κώσταλος.

Ηταν Ιανουάριος του 1964. Ο ευσεβής και αξέχαστος ιερέας του χωριού μας παπά Μηνάς Καζάς, στέλνει στον τότε πρωτοσύγκελο της Μητροπόλεως Χίου μία επιστολή, με την οποία τον ενημερώνει για ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβη εδώ, στο ναό που βρισκόμαστε, αφηγείται ο κ. Κώσταλος.

Γράφει λοιπόν ο παπά-Μηνάς τα εξής συγκλονιστικά:

«Εν Χαλάνδροις τη 15η Ιανουαρίου 1964.
Αγαπητέ εν Χριστώ πατέρα Παντελεήμονα,
Η εκκλησία του χωριού μου τιμάται εις το όνομα της Αγίας Παρασκευής, όπου κατά το μέτρο των δυνάμεών μου υπηρετώ. Είναι η δευτέρα εμφάνισις της Μεγαλόχαρης εις ευλαβείς ενορίτας μου. Διά πρώτην φοράν το Σάββατον 11 Ιανουαρίου 1964, ότε εκαθάριζον την εκκλησίαν, τρία μικρά παιδιά, 16, 13 και 4 ετών. Οι πόρτες της εκκλησίας ήταν κλειστές και καθάριζαν το μανάλι του προσκυνηταριού.

Ξαφνικά άκουσαν βαριά βήματα και βλέπουν προς τα μέσα, εις το αριστερόν αναλόγιον, μίαν γυναίκα σε σχήμα μοναχής, ωραιοτάτην, η οποία προχώρησε από την βορείαν πύλην του Ιερού μέχρι την Αγίαν Τράπεζαν και εξηφανίσθη.
Τρομαγμένοι έφυγαν για το σπίτι. Στο σπίτι το μικρότερο παιδί είπε στον πατέρα του: «μπαμπά, κλείσαμε μέσα στην εκκλησίαν μια γυναίκα. Πάμε να της ανοίξωμε».

Ερχόμενος από τα χωράφια μου, χτύπησα την καμπάνα του χωριού για τον εσπερινόν και με πλησίασεν μία ευλαβής ενορίτισσά μου και μου εξέθεσε το γεγονός. Ομολογώ ότι εγώ δεν πίστεψα, διότι είπα παιδιά είναι και ίσως εφοβήθησαν…

Σήμερα Τετάρτην, αφού ετελείωσα την Λειτουργίαν, με πλησιάζει η αυτή ενορίτισσα και μου ανήγγειλε το δεύτερον θαύμα. Ο υιός της, ετών 25, γυρίζοντας από του δασκάλου του, κατά τις 11:30 βραδινήν χθες Τρίτην, πλάγιασε στο κρεββάτι του. Ευθύς αμέσως περιέλαμψε το σπίτι επί δυο-τρία λεπτά και διέκρινε δύο μαυροφόρες γυναίκες, ωραιότατες, να μπαίνουν από την πόρτα του δωματίου του και να κατευθύνονται προς το κρεββάτι του. Εκείνος τις ερώτησε: «τι θέλετε εδώ μέσα; Γιατί δε μιλάτε»; Οι μαυροφόρες όμως αντί απαντήσεως επλησίαζον προς το κρεββάτι του. Του εφάνη δε ότι η μία εκρατούσε θυμιατό. Εκείνος κατατρομαγμένος από το θέαμα εφώναξε την μητέρα του, η οποία έτρεξε αμέσως και άνοιξε την πόρτα του δωματίου του, αλλά δεν είδε πια τίποτε.

Σας παρακαλώ πατέρα Παντελεήμονα, ρωτήξετε και γεροντότερους παπάδες, που είναι πιο πεπειραμένοι, και απαντήσετέ μου, με ότι μέσον νομίζετε. Δεν γνωρίζω τι να κάνω. Κάνω παρακλήσεις και θα συνεχίζω μέχρις ότου με οδηγήσετε.
Εάν νομίζετε ότι πρέπει να δώσωμεν δημοσιότητα εις το γεγονός να το κάμετε, για να πιστέψουν εκείνοι που ξεμακραίνουν από τον Θεόν, ότι οι Άγιοι είχαν και έχουν και θα έχουν παρρησία εις τον Θεόν…».

Και εδώ δυστυχώς η επιστολή τελειώνει χωρίς να σώζεται το τέλος της. Σώζεται όμως η ουσία της, που είναι το συγκλονιστικό αυτό θαύμα της Αγίας Παρασκευής.

Το θαύμα είναι ένα έκτακτο υπερφυσικό γεγονός. Δεν εξηγείται με τη λογική ούτε με την επιστήμη. Με το θαύμα έχουμε παρέμβαση του Θεού στους νόμους και στα στοιχεία της φύσης, στον πόνο, στον άνθρωπο, στα υλικά αγαθά, στο θάνατο κ.α. Αποκλειστικός σκοπός του Θαύματος είναι η σωτηρία του ανθρώπου. Θαύματα έκανε και ο ίδιος ο Χριστός και το κατεξοχήν θαύμα είναι η Ανάσταση.

Φυσικά, θαύματα εξακολουθούν να γίνονται συνεχώς, αφού η παρουσία του Θεού είναι συνεχής, αρκεί να είμαστε δεκτικοί και να τα διακρίνουμε. Και βέβαια το διαρκές θαύμα είναι η Θεία Ευχαριστία, όπου το ψωμί και το κρασί μεταβάλλονται κάθε φορά σε Σώμα και Αίμα Χριστού.

Θαύματα δεν έχουν κάνει όλοι οι Άγιοι, αλλά ούτε και όσοι θαυματούργησαν υπήρξαν όλοι εργάτες της αρετής. Πολλοί μεγάλοι Άγιοι δεν έκαναν κανένα θαύμα αφού δεν χρειάζονται να κάνουν θαύματα για να αποδείξουν την αγιότητά τους. Τα θαύματα είναι σημάδια που στέλνει ο Θεός στον άνθρωπο μέσω των Αγίων, όποτε Εκείνος κρίνει σκόπιμο. Για να γίνει ένα θαύμα πρέπει πρώτα να το θέλει ο Θεός. Και ο Θεός θέλει πάντοτε ό,τι γίνεται, να γίνεται για την σωτηρία του ανθρώπου και όχι για την καλοπέρασή του. Καταλαβαίνουμε λοιπόν γιατί το θαύμα δεν έρχεται όποτε εμείς θέλουμε, όσο και αν προσευχόμαστε, ό,τι και αν ζητάμε.

Ίσως τα παραπάνω να φαίνονται κάπως παράλογα σε όποιον επιθυμεί διακαώς ένα θαύμα στη ζωή του, επειδή π.χ. πονά στην αρρώστια τη δική του ή ενός αγαπημένου του προσώπου. Πολλοί είναι εκείνοι που διαμαρτύρονται λέγοντας: «Αν γινόταν το θαύμα που ζητούσα θα ερχόμουν πιο κοντά στο Θεό». Όμως το Θεό μπορούμε να τον διακρίνουμε και μέσα από τον πόνο. Αν μπορούμε να διακρίνουμε τη φανέρωση του Θεού μέσα στον πόνο, τότε το θαύμα έγινε. Η λογική του Θεού διαφέρει πολύ από τη λογική των ανθρώπων.

«Θαύματα» μπορεί να κάνει και ο Διάβολος, γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας προειδοποιούν να είμαστε δύσπιστοι όταν ακούμε για θαύματα, για να μην πλανηθούμε. Τα θαύματα λοιπόν πρέπει απαραιτήτως να έχουν τρεις προϋποθέσεις:

1. να γίνονται στο όνομα του Ιησού Χριστού, τον οποίο να ομολογούν ρητά ως Θεάνθρωπο,
2. να οδηγούν στη μετάνοια και στη σωτηρία, και
3. να αποτελούν πράξεις ταπεινής αγάπης και όχι επίδειξης.

Σεβαστέ πάτερ, ευλαβείς συνεορταστές,
Η επιστολή που πριν λίγο αναγνώσαμε μου παραδόθηκε σε αντίγραφο πριν από αρκετά χρόνια, από την αείμνηστη πρεσβυτέρα Βαρβάρα Καζά, σύζυγο του παπά-Μηνά, ο οποίος την έγραψε. Σας την παραδίδουμε λοιπόν, πάτερ Ιωάννη, ούτως ώστε να φυλάσσεται πλέον στο αρχείο της ενορίας μας ως ιστορικό τεκμήριο, προς δόξαν Θεού και τιμή της Αγίας οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής. Αμήν.

Σημείωση: η επιστολή αναφέρει ξεκάθαρα τα ονόματα όλων των εμπλεκομένων προσώπων, τα οποία εσκεμμένα αποσιωπήθηκαν κατά την εκφώνηση της ομιλίας.