Ο «Αυλόγυρος», η εφημερίδα που κρατάει συντροφιά σε Κουρουνιώτες, Εγρηγοριανούς και σε ανθρώπους που τους αρέσουν καλογραμμένα κείμενα και αρθρογραφία, εκδίδεται πλέον μόνο ηλεκτρονικά.

Η amanivoice-Chios δημοσιεύει το πρώτο θέμα του τελευταίου τεύχους που αναφέρεται στη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές.

Ποτέ την Κυριακή…

«Πρέπει καὶ ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, νὰ χαιρώμεσθεν καὶ νὰ
εὐφραινώμεσθεν πάντοτε, μὰ περισσότερον τὴν Κυριακὴν ὁποὺ
εἷναι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ μας… Πρέπει νὰ εργαζώμεθα τὲς ἕξι
ἡμέρες διὰ ταῦτα τὰ μάταια, τὰ γήινα καὶ ψεύτικα πράγματα καὶ
τὴν Κυριακὴν νὰ σχολάζωμεν, νὰ πηγαίνωμεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν…
καὶ οὔτε νὰ ἐργαζώμεσθεν καὶ νὰ πραγματευώμεσθεν καὶ νὰ
κάνωμεν λισβερίσια τὴν Κυριακήν. Ἐκεῖνο το κέρδος ὁποὺ γίνεται
τὴν Κυριακὴν εἶναι ἀφωρισμένο καὶ κατηραμένον.
Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, διδαχὴ Γ

Φανταστείτε, φίλες και φίλοι αναγνώστες, αν αποκαλούσατε πριν από εξήντα-
ογδόντα χρόνια, κάποιον Αμανίτη τεμπέλη! Είναι βέβαιο πως το λιγότερο που
είχατε να πάθετε ήταν να τον κάνετε εχθρό σας.
Ο χαρακτηρισμός αυτός ήταν μεγίστη ντροπή, όνειδος, αισχύνη σε μια κοινωνία που ο μόνος πλούτος της
ήταν η εργασία των μελών της. Οι τίμιοι αυτοί εργάτες της γης είχαν μάθει από την
«κούνια» τους να δουλεύουν σκληρά τη γη και ως αντάλλαγμα να παίρνουν ελάχιστους
καρπούς για να επιβιώσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους. Ακόμη και ο υπαινιγμός
για οκνηρία, αναμελιά ήταν λόγος ικανός, στις κοινωνίες αυτές, για να γίνει κάποιος
«δακτυλοδεικτούμενος».

Φανταστείτε τώρα, την ίδια εποχή, να αποκαλούσατε τους Αμανίτες συνολικά
τεμπέληδες, επειδή δεν εργάζονταν την Κυριακή. Τότε το πιο πιθανόν ήταν να
σας έπαιρναν για τρελό. Γιατί αυτοί οι ακάματοι εργάτες της γης εργάζονταν έξι
μέρες σκληρά «δια ταύτα τα μάταια, τα γήινα και ψεύτικα πράγματα», όπως λέει και
ο Πατροκοσμάς στις διδαχές του, και την Κυριακή επήγαιναν στην εκκλησιά για να
δοξάσουν το Θεό. Και ενώ ήταν όνειδος και ντροπή να μην εργάζεσαι τις υπόλοιπες
μέρες της εβδομάδας μεγαλύτερο όνειδος κι ακόμη μεγαλύτερη ντροπή ήταν αν
κάποιος εργαζόταν την ημέρα της Κυριακής.

Η αργία της Κυριακής «συνιστά τήρησιν της εντολής του Θεού δια την αφιέρωσιν
μιας ημέρας της εβδομάδος αποκλειστικώς εις τον Θεόν: «έξ ημέρας εργά και
ποιήσης πάντα τα έργα σου, τη δε εβδόμη σαββάτα Κυρίω τω Θεώ σου» (Εξόδου κ΄10)
Δια τον Χριστιανικόν κόσμον ως ημέρα αφιερωμένη εις τον Θεόν ωρίσθη «η μία των
Σαββάτων», η ημέρα του Κυρίου, η Κυριακή ημέρα» όπως αναφέρει χαρακτηριστικά σε
σχετική εγκύκλιό του ο σεπτός ποιμενάρχης μας κ.κ. Μάρκος.

Η αργία της Κυριακής όμως, συμβάλλει και σε μια ακόμη ανθρώπινη ανάγκη. Στην
ανάγκη να αναπαυθεί ο ανθρώπινος οργανισμός από το σωματικό κόπο, να ανακτήσει
δυνάμεις για να μπορέσει να αντεπεξέλθει τις υπόλοιπες εργάσιμες ημέρες.
Στη σύγχρονη εποχή, μάλιστα, που όλα τα μέλη της οικογένειας είναι εργαζόμενα,
η αργία της Κυριακής καλύπτει και μία ακόμη απαραίτητη οικογενειακή ανάγκη:
«Δίδει την ευκαιρίαν ενισχύσεως της συνοχής της οικογενείας. Τά μέλη της οικογενείας
έχουν την δυνατότητα δια περισσοτέραν επικοινωνίαν είτε κατά την διάρκειαν τού
Κυριακάτικου γεύματος, είτε κατά τας διαφόρους οικογενειακάς εκδηλώσεις, τας
οποίας πραγματοποιούν κατά την ημέραν αυτήν», όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί στην
ίδια εγκύκλιο του ο ποιμενάρχης μας.

Η οικογένεια είναι το πρωτογενές κύτταρο της κοινωνίας μας και τέτοιες οικογενειακές συναρθοίσεις, που στις μέρες μας όλο και λιγότερες γίνονται, ενισχύουν τους δεσμούς συνοχής που είναι απαραίτητοι για να μην διαλυθεί. Σ’ αυτό το δίπολο, στη θρησκεία και την οικογένεια στηρίχθηκε το έθνος μας.

Αυτός ήταν ο πολιτισμός μας στο πρόσφατο παρελθόν. Μ’ αυτό τον πολιτισμό κατορθώσαμε να διατηρήσουμε την εθνική και τη θρησκευτική μας συνείδηση τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς και να ελευθερωθούμε από τον οθωμανικό ζυγό και να πορευθούμε ως έθνος ελεύθερο. Αυτό τον πολιτισμό κι αυτές τις πανάρχαιες συνήθειες, που μάς κράτησαν ζωντανούς τους δύσκολους αιώνες της σκλαβιάς, έρχονται σήμερα, αυτοί που διαχειρίζονται τη ζωή και την ιστορία μας να καταργήσουν μ’ ένα κατάπτυστο νόμο που καταργεί την αργία της Κυριακής.

Για μια ακόμη φορά οι άρχοντές μας αποδεικνύονται πολύ λίγοι για να ηγηθούν μιας χώρας με τέτοια ιστορία και ενός λαού με τέτοιο βιωματικό φορτίο πίσω του. Γίνονται φερέφωνα ξένων συμφερόντων. Αδιαφορούν παντελώς αν με τα νομοθετήματά τους πλήττουν με ευθεία βολή τα θεμέλια της πίστης και του λαϊκού πολιτισμού μας, των ακρογωνιαίων λίθων, δηλαδή, πάνω στους οποίους στηρίχθηκε αιώνες ο ελληνισμός.

Και το δυστύχημα είναι πως το πράττουν απολύτως συνειδητά! Διότι ποια λογική επέβαλε αυτό το νομοθέτημα; Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί; Ποιοι θα κερδοσκοπήσουν και ποιοι θα χάσουν από την εφαρμογή του; Σε μια χώρα, που η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι χριστιανοί, ποια λογική επιβάλει την κατάργηση της αργίας της Κυριακής, που οι πιστοί την έχουν αφιερωμένη για να υμνήσουν το Θεό; Οταν μάλιστα, στην ίδια χώρα έχουν χυθεί τόνοι μελάνης, που υποστηρίζουν πως έχουν δικαίωμα (και ασφαλώς και το έχουν) οι θρησκευτικές μειονότητες να ασκούν ανεμπόδιστα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα;

Και φυσικά μόνο ως υποκριτικές ακούγονται οι αιτιάσεις των κρατούντων ότι δηλαδή, καταργείται η αργία της Κυριακής για να αυξηθεί η παραγωγικότητα της χώρας. Σ’ ένα τόπο, που κάθε παραγωγική δομή έχει διαλυθεί ή έχει παραχωρηθεί σε ξένα συμφέροντα, που οι επιχειρήσεις η μια μετά την άλλη κλείνουν, αδυνατώντας να αντέξουν το βρόγχο της οικονομικής θηλιάς που τους επιβάλλει το παγκοσμιοποιημένο
τραπεζικό σύστημα, που τα περισσότερα νοικοκυριά είναι υπερχρεωμένα, είναι, αν μη τι άλλο, αστείο να ισχυρίζονται αυτοί που μας κυβερνούν ότι, καταργώντας την αργία της Κυριακής, θα αυξηθεί η παραγωγικότητα.

Δεν έγινε, ασφαλώς, από αφέλεια η επιβολή αυτού του νόμου. Κάποια συμφέροντα υπηρετεί. Ποια συμφέροντα όμως; Μήπως των μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων, οι ιδιοκτήτες των οποίων πασχίζουν με νύχια και με δόντια να τις κρατήσουν ζωντανές, δουλεύοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ; Αυτοί, σήμερα, αδυνατούν να πληρώσουν τα μεροκάματα των καθημερινών, θα μπορέσουν να πληρώσουν και της Κυριακής, επιβαρυμένο μάλιστα, με υπερωρίες και με αμφίβολο κέρδος; Επί πλέον τα μέλη των οικογενειακών επιχειρήσεων περιμένουν την Κυριακή να ξαποστάσουν.

Αλλά, το λησμονήσαμε! Ο προσωπικός χρόνος και η λέξη ξεκούραση στο λεξικό του παγκοσμιοποιημένου τεχνοκρατικού υλισμού είναι λέξεις άγνωστες. Μήπως πρόκειται να ωφεληθούν οι μικροί και οι μεσαίοι καταναλωτές; Μα η αγοραστική ικανότητα αυτής της τάξης έχει στην κυριολεξία εκμηδενιστεί. Δεν τους
λείπουν αγοραστικές μέρες αλλά τα χρήματα για να αγοράσουν ακόμη και τα χρειώδη. Η προσθήκη μιας επιπλέον αγοραστικής ημέρας θα τους σώσει;

Είναι λοιπόν, βέβαιο, πως τα συμφέροντα των πολυεθνικών εταιρειών εξυπηρετούν. Στόχος να εξουθενωθούν οι μικρές και οι μεσαίες οικογενειακές επιχειρήσεις ώστε να εξαναγκαστούν να κλείσουν. Και τότε θα αρχίσει το μεγάλο φαγοπότι των πολυεθνικών εταιρειών! Αυτό το στοίχημα στοχεύουν να κερδίσουν μ’ αυτό το νομοθέτημα.

Μια ελπίδα υπάρχει για να καταργηθεί αυτό καταίσχυντο νομοθέτημα. Να το καταργήσουμε στην πράξη εμείς οι πολίτες! Αρκεί να αποβάλουμε το μανδύα του άκριτου καταναλωτή που φορέσαμε, υπακούοντας στα κελεύσματα των σύγχρονων σειρήνων της παγκοσμοιοποίησης και να λειτουργήσουν τα θρησκευτικά, για όσους
πιστεύουν, και τα πολιτισμικά αντανακλαστικά μας. Κανείς να μην κάνει ψώνια την Κυριακή.

Η Κυριακή είναι αφιερωμένη στο Θεό και στην οικογένεια! Και έτσι πρέπει να παραμείνει. Είναι στο χέρι μας να το κάνουμε. Ας μη λησμονούμε πως η αργία καταργείται όχι μόνο από τον έμπορο αλλά και από τον πελάτη!

Αλλά και οι ίδιοι οι έμποροι, που πιστεύουν σ’ αυτές τις αξίες, οφείλουν να αρνηθούν να ανοίξουν τα μαγαζιά τους. Η αργία της Κυριακής είναι ιερή. Αιώνες τώρα, μικροί και μεγάλοι Έλληνες έμποροι την τηρούσαν ευλαβικά. Ας τη διατηρήσουν και σήμερα. Η πνευματική, ωφέλεια που θα αποκομίσουν θα είναι πολύ μεγαλύτερη από την οικονομική απώλεια, αν προκύψει!

Όλοι εμείς, τέλος, οι καταναλωτές, ας στηρίξουμε τις επιχειρήσεις που σέβονται την αργία της Κυριακής και ταυτόχρονα ας διακόψουμε, στο μέτρο του δυνατού, κάθε συναλλαγή με εκείνες τις επιχειρήσεις που θα καταπατήσουν την αργία της Κυριακής.

Θλίψη κατέχει, φίλες και φίλοι αναγνώστες, κάθε Έλληνα που έχει στοιχειώδη συνείδηση του πολιτιστικού νοήματος που κομίζει η λέξη ελληνισμός, όταν διαπιστώνει σε ποιο έσχατο σημείο οικονομικής, ηθικής και πολιτιστικής κατάπτωσης μας οδηγούν οι άρχοντές μας. Σιγά-σιγά αλλά συστηματικά ξηλώνουν κάθε κλωστή από το κέντημα του πολιτισμού και των αξιών μας. Η οικογένεια, ο πυρήνας της κοινωνίας, αντί να στηρίζεται από την πολιτεία βάλλεται νομοθετικά, αφού ακόμη και η πολυτεκνία φορολογείται.

Η παιδεία έχει συστηματικά απογυμνωθεί από την παράδοση και τις αξίες της ιστορίας και του πολιτισμού μας, η πίστη περιθωριοποιείται, η ελευθερία καταργείται, οι έλληνες εξαθλιώνονται οικονομικά με την υπερφορολόγηση και την ανεργία και τώρα, μ’ αυτό το νόμο, ήρθαν να …φορολογήσουν και το Θεό!
Ας μη το επιτρέψουμε!

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΛΟΓΩ ΚΟΣΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

Στο συνοδευτικό της έκδοσης κείμενο, η Συντακτική Επιτροπή του «Αυλόγυρου» αναφέρει ότι η ανταπόκριση των αναγνωστών στην ηλεκτρονική εφημερίδα μειώνει σημαντικά το κόστος κυκλοφορίας του και ελαχιστοποιεί, σε μεγάλο βαθμό, την πιθανότητα διακοπής της έκδοσής του λόγω αδυναμίας κάλυψης του κόστους.

Θα μας προσφέρατε πολύτιμη υπηρεσία αν μας διαβιβάζατε τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις συγχωριανών, συμπατριωτών και φίλων σας, που νομίζετε ότι τους ενδιαφέρει να γίνουν αναγνώστες του «Αυλόγυρου».
Θέλουμε να σας διαβεβαιώσουμε ότι τηρούμε όλους τους όρους και τους κανόνες του προσωπικού απορρήτου και ότι οι ηλεκτρονικές διευθύνσεις που μας εμπιστεύεστε για ταχυδρόμηση της εφημερίδας «Αυλόγυρος» θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά και μόνο για το σκοπό αυτό. Η γραμματεία του Συλλόγου μας και τα μέλη της συντακτικής επιτροπής ποτέ και για κανένα λόγο δεν πρόκειται γνωστοποιήσουν σε τρίτους τη διεύθυνσή σας.

Τέλος, αν η διεύθυνσή σας περιήλθε από λάθος στο αρχείο μας και δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε την εφημερίδα μας, σας ζητούμε να μας συγχωρέσετε για την ενόχληση και σας παρακαλούμε να μας στείλετε ένα e-mail με την ένδειξη «Δεν επιθυμώ να παίρνω την εφημερίδα σας» για να διαγράψουμε άμεσα από το αρχείο μας τη διεύθυνσή σας.
Σας ευχαριστούμε και πάλι και σας ευχόμαστε
ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

(Στις φωτογραφίες τα Κουρούνια, ο Εγρηγόρος και το πρώτο τυπωμένο φύλλο του «Αυλόγυρου» το Σεπτέμβριο του 1995).