ΑΡΘΡΟ
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΙΣ. ΑΜΕΝΤΑ

Η σημερινή κατάσταση στο αεροδρόμιο της Χίου αποτυπώνει με σαφήνεια την παθογένεια των μεγάλων υποδομών στο νησί μας, έργα που καθυστερούν τόσο πολύ, ώστε όταν τελικά ολοκληρώνονται, δεν ανταποκρίνονται πλέον στις πραγματικές ανάγκες.

Παραδόθηκαν τμηματικά οι ανακαινισμένες  κτιριακές εγκαταστάσεις του αεροδρομίου, έπειτα από παρεμβάσεις περιορισμένης κλίμακας και μικρές επεκτάσεις σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Παράλληλα, συνεχίζονται τα έργα στον διάδρομο προσγείωσης και απογείωσης, τα οποία αποτελούν και το πιο κρίσιμο σκέλος της συνολικής αναβάθμισης. Οι εργασίες αυτές έχουν επιφέρει σημαντικούς προσωρινούς περιορισμούς στο λειτουργικό μήκος του διαδρόμου, επηρεάζοντας τη δυναμικότητα και την ευελιξία του αεροδρομίου, δημιουργώντας τεράστια ταλαιπωρία στους μόνιμους κατοίκους του νησιού και στους επισκέπτες. Μια ταλαιπωρία που κανείς δεν γνωρίζει πότε θα τελειώσει μιας και δεν υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα παράδοσης του έργου.

Για να κατανοήσει κανείς τη σημερινή εικόνα, είναι απαραίτητη μια σύντομη ιστορική αναδρομή. Το έργο της επέκτασης και αναβάθμισης του αεροδρομίου Χίου συζητείται εδώ και δεκαετίες, με στόχο τη βελτίωση της συνδεσιμότητας του νησιού και την ενίσχυση της τουριστικής και οικονομικής του ανάπτυξης. Ωστόσο, καθυστερήσεις, τροποποιήσεις σχεδίων, γραφειοκρατικά εμπόδια και η ανεπάρκεια των διοικήσεων οδήγησαν σε μια αποσπασματική υλοποίηση, με αποτέλεσμα το έργο να προχωρά με αργούς ρυθμούς και χωρίς έναν ολοκληρωμένο, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι δεν υπάρχει χώρος στάθμευσης κάθε μορφής (μακράς διάρκειας, ολιγόωρης παραμονής, ΜΜΜ, κ.α.), δεν υπάρχει επαρκείς χώρος αναμονής στην αίθουσα αναχωρήσεων τόσο πριν τον έλεγχο χειραποσκευών όσο και μετά από αυτόν, δεν υπάρχει επαρκής χώρος για τους εργαζόμενους στο αεροδρόμιο, δεν υπάρχει επαρκής χώρος για την ταυτόχρονη στάθμευση ικανού αριθμού αεροσκαφών, κ.α.

Σήμερα, ενώ το έργο θεωρητικά πλησιάζει στην ολοκλήρωσή του, ανακύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα, αρκεί αυτό που παραδίδεται; Η απάντηση, για πολλούς, είναι αρνητική. Η αυξανόμενη τουριστική ζήτηση, η ανάγκη για καλύτερη διασύνδεση με την υπόλοιπη Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και η γενικότερη αναπτυξιακή προοπτική της Χίου, δημιουργούν απαιτήσεις που ξεπερνούν ήδη τις δυνατότητες του υπό διαμόρφωση αεροδρομίου.

Είναι, λοιπόν, επιτακτική ανάγκη να ξεκινήσουν από σήμερα οι μελέτες για μια νέα, ουσιαστική αναβάθμιση των υποδομών. Ένα σύγχρονο αεροδρόμιο δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά βασική προϋπόθεση ανάπτυξης. Χωρίς επαρκή χωρητικότητα, δυνατότητα εξυπηρέτησης μεγαλύτερων αεροσκαφών και σύγχρονες εγκαταστάσεις, το νησί κινδυνεύει να μείνει πίσω σε έναν όλο και περισσότερο ανταγωνιστικό τουριστικό και οικονομικό χάρτη.

Η Χίος δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει άλλη μία δεκαετία για να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος. Αντίθετα, οφείλει να σχεδιάσει από τώρα το επόμενο βήμα. Το στοίχημα πλέον δεν είναι απλώς η ολοκλήρωση ενός έργου, αλλά η διασφάλιση ότι αυτό θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του αύριο και όχι του χθες.