ΑΡΘΡΟ
του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΙΣ. ΑΜΕΝΤΑ

Οι τιμές στα καύσιμα «καίνε» τον οικογενειακό προϋπολογισμό!  Το κόστος των καυσίμων έχει φτάσει σε επίπεδα που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αντοχής, ανοχής ή ελπίδας μιας και όλοι οι αναλυτές πιστεύουν ότι ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή δεν θα τελειώσει σύντομα. Δεν είναι πια μια «προσωρινή πίεση», ούτε μια ακόμη διακύμανση της αγοράς. Είναι μια πραγματικότητα που διαλύει τον οικογενειακό προϋπολογισμό, συμπιέζει τους επαγγελματίες και εντείνει τις κοινωνικές ανισότητες.

Και όμως, την ώρα που η κοινωνία ασφυκτιά, η πολιτεία μοιάζει να περιμένει. Περιμένει να δει πώς θα εξελιχθεί η διεθνής τιμή του πετρελαίου. Περιμένει να σταθεροποιηθεί η αγορά. Περιμένει τρεις εβδομάδες και αν η τιμή του πετρελαίου παραμείνει πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι θα παρέμβει. Τότε ίσως είναι ήδη αργά.

Ο καταναλωτής δεν αντέχει πλέον. Δεν έχει άλλα περιθώρια προσαρμογής. Δεν μπορεί να κόψει άλλο. Δεν μπορεί να περιμένει. Η αλήθεια είναι απλή, αν υπάρχει πολιτική βούληση, υπάρχουν και λύσεις.

Πρώτον, η μείωση της φορολογίας στα καύσιμα είναι το πιο άμεσο και αποτελεσματικό μέτρο. Όταν η τελική τιμή στην αντλία αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από φόρους, τότε η πολιτεία έχει και την ευθύνη και τη δυνατότητα να παρέμβει. Η μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και του ΦΠΑ, έστω και προσωρινά, μπορεί να δώσει πραγματική ανάσα. Μην ξεχνάμε ότι πολύ πρόσφατα ανακοινώθηκαν υπερέσοδα κατά την εκτέλεση του προϋπολογισμού κατά τους πρώτους δυο μήνες του 2026 πάνω από δυο δις ευρώ.

Δεύτερον, απαιτείται αυστηρός έλεγχος στην αγορά. Δεν είναι δυνατόν σε περιόδους κρίσης να παρατηρούνται φαινόμενα αισχροκέρδειας. Η επιβολή πλαφόν στο περιθώριο κέρδους σε συνδυασμό με εντατικούς ελέγχους σε όλα τα στάδια της αλυσίδας, από τα διυλιστήρια μέχρι τα πρατήρια, είναι απαραίτητη. Αλλά το πλαφόν στο κέρδος δεν θα μπει μόνο στους τελικούς πωλητές αλλά από τον πρώτο κρίκο της αλυσίδας! Τα διυλιστήρια δεν μπορεί να εξαιρούνται από το πλαφόν. Αντιθέτως επιβάλετε να είναι οι πρώτοι που θα έχουν πλαφόν στο κέρδος τους για να πιεστούν ακόμα περισσότερο οι τιμές και να εμπεδωθεί το αίσθημα της δικαιοσύνης μεταξύ των εμπλεκομένων.

Τρίτον, πρέπει επιτέλους να ανοίξει η αγορά και να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός. Η συγκέντρωση ισχύος σε λίγους παίκτες δεν λειτουργεί προς όφελος του καταναλωτή. Περισσότερη διαφάνεια και διευκόλυνση εισαγωγών μπορούν να πιέσουν τις τιμές προς τα κάτω.

Τέταρτον, η όποια στήριξη αποφασιστεί από την κυβέρνηση πρέπει να είναι στοχευμένη. Όχι οριζόντια επιδόματα που τελικά εξανεμίζονται και δίνονται από χρήματα που πρώτα μας τα έχουν πάρει μέσα από το πορτοφόλι μας, αλλά ουσιαστική ενίσχυση σε αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη όπως τα χαμηλά εισοδήματα, τους αγρότες, τους επαγγελματίες της μεταφοράς, κ.α.

Τέλος, ίσως όχι σήμερα αλλά πολύ σύντομα, οφείλουμε να δούμε και τη μεγάλη εικόνα. Η εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα μας καθιστά ευάλωτους σε κάθε διεθνή κρίση. Οι επενδύσεις στην ηλεκτροκίνηση, στις δημόσιες συγκοινωνίες και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναγκαιότητα.

Το πρόβλημα αναζητάει λύση εδώ και τώρα. Δεν λύνεται με ευχές, ούτε με καθυστερήσεις. Κάθε μέρα που περνά χωρίς ουσιαστική παρέμβαση, το κόστος μετακυλίεται στην κοινωνία και η κοινωνία έχει φτάσει στα όριά της!