ΑΡΘΡΟ
του ΑΡΗ ΜΙΧΑΛΑΚΗ
– Μέλος της ΤΕ Χίου του ΚΚΕ

Αυτό που ζήσαμε όσοι βρεθήκαμε στο Περιφερειακό Συμβούλιο ήταν η εικόνα της ξεδιαντροπιάς μιας κυβέρνησης, στο πρόσωπο εκείνου που όταν ήταν υπουργός και καιγόταν η Ελλάδα, τα έπινε σε κάποιο νησί του Αιγαίου.

Αλλά για να μην κατηγορηθούμε για λαϊκισμό προχωράμε στην ουσία. Το ερώτημα που καίει τους κατοίκους της Αμανής είναι τι έφταιξε και καήκαμε; Μια απάντηση υπάρχει για αυτό χωρίς περιστροφές και φιοριτούρες.

Κάηκε η Αμανή ως αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Είτε εμπρησμός, είτε βλάβη σε υποσταθμό, η πλήρης έλλειψη πρόληψης δεν παραγράφεται. Αυτό που έχει σημασία και πάλι βρίσκεται στα χείλη όλων μας όμως, είναι να μην ξανακαούμε. Ακόμα βρισκόμαστε στην αντιπυρική περίοδο. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να δούμε τα αίτια.

Ποια είναι λοιπόν η πολιτική επιλογή όλων των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα; Ο διαχωρισμός της πρόληψης και της πυρόσβεσης (ΠΑΣΟΚ 1998). Με αποτέλεσμα τα δάση να γίνονται ζούγκλες, να συσσωρεύουν τεράστιες ποσότητες βιομάζας και να μη γίνεται εφικτή η πυρόσβεση όταν αυτά πάρουν φωτιά.

Η μεταφορά αρμοδιοτήτων του κράτους και της πυροσβεστικής στην τοπική διοίκηση. Δηλαδή δημιουργία και χρηματοδότηση εθελοντικών ομάδων, που μάλιστα για να μπορέσουν να πάρουν τις χρηματοδοτήσεις από τους Δήμους θα έπρεπε να μετατραπούν σε ΜΚΟ.

Το προσωπικό στην πυροσβεστική κάτω από τις πραγματικές μας ανάγκες. Το Πυροσβεστικό Σώμα και η Δασική Υπηρεσία συνεχίζουν να είναι τραγικά υποστελεχωμένα, με πάνω από 4.000 θέσεις κενές. Αυτά αφορούν τα γενικά στοιχεία για να καταλάβουμε το μέγεθος του εγκλήματος.

Στην περίπτωση της Αμανής είχαμε ένα πυροσβεστικό, να βρίσκεται σε απόσταση πάνω από 30 λεπτά μακριά από το κέντρο της περιοχής. Άρα χαμένη υπόθεση από την αρχή…

Ότι σχέδια και να υπάρχουν από την πυροσβεστική είναι όλα στα χαρτιά μιας και δεν υπάρχει ουσιαστικά προσωπικό να το υλοποιήσει, άμεσα, καίρια και αποτελεσματικά. Γιατί αλλιώς αντιμετωπίζεις τη φωτιά εκ τη γενέσει της και διαφορετικά όταν έχει πάρει διαστάσεις ακόμα και μερικών στρεμμάτων.

Από την άλλη η μόνιμη επωδός της ΝΔ είναι η χρήση του 112 (για όποιον «τυχερό» λάβει το μήνυμα), που ναι μεν σώζει ζωές, αλλά από την άλλη αφήνει απροστάτευτες τις περιουσίες των κατοίκων. Ενώ στην πραγματικότητα θα έπρεπε να γίνονται οι εκκενώσεις, με τον κρατικό μηχανισμό να αναλαμβάνει την ευθύνη για να προστατέψει τις περιουσίες και το περιβάλλον.

Ζούμε σε ένα κράτος που τη μοναδική σημαία που υπερασπίζεται και υπηρετεί κατά γράμμα είναι η σημαία του κέρδους. Τις πατριωτικές κορώνες ο κ. Μηταράκης να τις δείξει στην πράξη με την πολιτική του κι όχι στα λόγια. Γιατί πατριωτισμός για το λαό δεν είναι να στέλνεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά τους Έλληνες στη Σαουδική Αραβία, στο Μάλι, στον κόλπο του Άντεν κλπ. Πατριωτισμός δεν είναι να αφήνεις τις εταιρίες εξόρυξης πετρελαίου να εξασφαλίσουν τα σύνορά σου αντί για σένα. Πατριωτισμός δεν είναι να πουλάς λιμάνια, αεροδρόμια, τον ορυκτό πλούτο της χώρας κλπ. Πατριωτισμός δεν είναι πληρώνουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας σε φόρους και τους εφοπλιστές να μην δίνουν δεκάρα τσακιστή. Πατριωτισμός είναι να έχεις γιατρούς, νοσηλευτές, εκπαιδευτικούς, μέσα για να πηγαίνουν τα παιδιά στο σχολείο χωρίς να σκέφτεσαι το κόστος. Πατριωτισμός είναι να μην πουλά την ΕΛΒΟ σε Ισραηλινή εταιρία. Πατριωτισμός είναι να μην εκχωρείς κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας σου, όπως έκανε η ΝΔ στο Ιόνιο και στο νότιο Αιγαίο. Να πούμε κι άλλα;

Το καλάθι της ΔΕΘ, που ψέλλισε ο κυβερνητικός βουλευτής ότι θα περιέχει μέτρα στήριξης για τη Χίο, είναι το τυράκι στην φάκα. Τα λεφτά που θα τάξει ο πρωθυπουργός για τη Χίο, θα είναι όλα προς τις μεγάλες επιχειρήσεις για ένα «αναπτυξιακό σχέδιο» που δεν θα έχει καμία σχέση με τις ανάγκες μας. Άλλωστε το έδειξαν τα σχέδια που ήδη έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Το δείχνουν οι νόμοι τους που δεν μιλάει κανένας για πλήρη αποζημίωση στο 100% των πληγέντων. Φαίνεται και από το γεγονός ότι θα βάλουν εγγυητή την Εθνική Τράπεζα, αυτή δηλαδή που δεν άφησε ούτε έναν υπάλληλο στη Βολισσό για να εξυπηρετεί 19 χωριά…

Καμία εμπιστοσύνη σ’ αυτό το κράτος που μας καίει και μας πνίγει. Ο λαός μπορεί να κερδίσει αυτά που πραγματικά έχει ανάγκη με τον αγώνα του. Εμπιστοσύνη στη δύναμή μας.

Για να βάλουμε τέλος στην καταστροφή των ζωών μας, θα πρέπει να χάσουν οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι. “Βάζοντας φωτιά” στο κράτος που μας έχει μαυρίσει τη ζωή, οικοδομώντας το σύστημα που βάζει στο επίκεντρο τις ανάγκες μας και μόνο. Το σοσιαλισμό.