Ο Χιώτης αεροπόρος Κωνσταντίνος Περρίκος υπήρξε ένας από τους πρώτους μάρτυρες της Εθνικής Αντίστασης κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής.

Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1905 στην Καλλιμασιά της Χίου και μεγάλωσε με τις θείες του σε Χίο και Αλεξάνδρεια. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1925 για να υπηρετήσει τη στρατιωτική θητεία του και τον επόμενο χρόνο κατατάχτηκε στη Στρατιωτική Σχολή Αεροπορίας στο Σέδες της Θεσσαλονίκης και το 1932 ονομάστηκε ανθυποσμηναγός. Ενδιάμεσα, το 1929, είχε νυμφευθεί τη Μαρία Δεληγεώργη, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.

Σαν σήμερα 4 Φεβρουαρίου 1943 εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Μετείχε ενεργά στο «Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα», κόμμα κεντροαριστερής απόκλισης, ενώ είχε αποταχθεί από την Πολεμική Αεροπορία, καθώς σε άρθρα του στην εφημερίδα «Εστία» είχε ασκήσει κριτική στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Αντιτάχθηκε στο «καθεστώς Μεταξά» αλλά με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου ζήτησε την ανάκλησή του στην ενεργό υπηρεσία, η οποία έγινε δεκτή και δίχως να χαθεί χρόνος ο Περρίκος πήγε αμέσως να πολεμήσει στο μέτωπο.

Στην ΠΕΑΝ και την ομάδα Περρίκου οφείλεται μία από τις κορυφαίες πράξεις της Εθνικής Αντίστασης, η ανατίναξη των γραφείων της προδοτικής οργάνωσης ΕΣΠΟ (Εθνικο-Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις) στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, στις 20 Σεπτεμβρίου 1942.

Η ανατίναξη του κτιρίου της ΕΣΠΟ χαρακτηρίστηκε από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Μόσχας ως το μεγαλύτερο σαμποτάζ που είχε γίνει μέχρι τότε στην κατεχόμενη Ευρώπη.

Το πλήγμα ήταν μεγάλο για τις κατοχικές Αρχές και τους εγχώριους συνεργάτες τους. Η Γκεστάπο εξαπέλυσε ανθρωποκυνηγητό για την εξάρθρωση της ΠΕΑΝ και στις 11 Νοεμβρίου 1942, κατόπιν προδοσίας ενός χωροφύλακα, ο Περρίκος με 12 συναγωνιστές του συνελήφθησαν σε ένα από τα κρησφύγετα της οργάνωσης στην Καλλιθέα.

Στις 31 Δεκεμβρίου καταδικάσθηκε από το γερμανικό Στρατοδικείο της Αθήνας σε θάνατο και νωρίς το πρωί της 4ης Φεβρουαρίου 1943 οδηγήθηκε στον συνήθη τόπο εκτελέσεων της Αθήνας, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Στις 7.30 π.μ. αναφώνησε «ζήτω η Ελλάς!» και δευτερόλεπτα μετά έπεφτε άπνους από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.

Η εφημερίδα «Μάχη», λίγες μέρες μετά την εκτέλεσή του, σκιαγράφησε ως εξής τον Κώστα Περρίκο: «Μικρόσωμος, λεπτός, με μέτωπο ευρύ και μάτια διαπεραστικά και ρεμβώδη, γελαστός πάντα και μειλίχιος στους τρόπους, έμοιαζε περισσότερο ποιητής και λιγότερο ή καθόλου επαναστάτης, αλλά έκλεινε μέσα στην ψυχή του την Ελλάδα.

Κάτω από τον ζυγό και την τρομοκρατία άρχισαν να κινούνται μερικοί ανυπότακτοι Ελληνες. Πρώτος μεταξύ των πρώτων ο μικρόσωμος υποσμηναγός ανέπτυξε τότε μιαν αφάνταστη δραστηριότητα. Ευκίνητος, εύγλωττος, ακαταπόνητος, έτρεχε, έμπαινε παντού, έπειθε, στρατολογούσε, φορολογούσε, οργάνωνε τη Στρατιά των Ελλήνων που θα κρατούσαν τα όπλα και τα φλάμπουρα και την τιμή της Ελλάδας ψηλά. Προσηλωμένος στο όραμα, δεν άκουσε τις συμβουλές των φρονίμων: “Εχεις γυναίκα και παιδιά, Περρίκο”. “Η ζωή μας ανήκει στην Ελλάδα” ήταν η απάντησή του».