«Η χθεσινή βραδιά κύλησε δίπλα σε ένα καζάνι φτιάχνοντας τσίπουρο, ενώ λίγο πιο πέρα τα τεράστια μπλε πλαστικά βαρέλια με τα σύκα, περιμένουν τη σειρά τους για να παράξουν και αυτά το δημοφιλές χιώτικο ποτό, τη σούμα.

«Αύριο θα πάμε στα Λεπτόποδα» μου λέει ο αεικίνητος Κώστας Ρημικής, ο οποίος δεν παραλείπει να μας μιλήσει για τα ιαματικά λουτρά που βρίσκονται εκεί δίπλα από την παραλία.

Πράγματι ένα κτίριο με θόλο, μαγευτικό φωτισμό και όλα όσα χρειάζεται για να δημιουργηθεί μία καταπληκτική ατμόσφαιρα χαλάρωσης και ευεξίας αποτελεί μία ευχάριστη έκπληξη, ειδικά αν έχεις προηγουμένως περπατήσει κάποιο από τα μονοπάτια της περιοχής.

Το ξημέρωμα με βρίσκει στην παραλία, με μια γαλακτερή καταχνιά που έκανε το τοπίο αλλόκοσμο. Βρισκόμαστε στις αρχές Νοεμβρίου. Δεν κυκλοφορεί ψυχή, ωστόσο αυτή η πρωινή βόλτα με τοποθετεί ξανά στην ουσία των πραγμάτων. Η πρωινή φθινοπωρινή ψύχρα, το δροσερό αεράκι, ο ήχος του κύματος και δύο σκυλιά που εμφανίζονται για να ξεκαθαρίσουν ποιος έχει το πάνω χέρι. Γίναμε φίλοι και συνεχίσαμε μαζί τη βόλτα μας, στην παραλία με τα μαύρα βόλια.

Ύστερα από λίγο, συναντώ την κυρία Μαρία που διατηρεί την ταβέρνα Αγιάσματα, δίπλα στη θάλασσα και κάτω από τα τρία ξωκλήσια που φιλοξενεί ο οικισμός. Ένα για καθένα από τα χωριά που τοποθετούν ως επίνειο τους τα Αγιάσματα. Πολύχρωμοι τενεκέδες, και δεκάδες φυτά ομορφαίνουν την είσοδο. Έχω μάθει ότι σερβίρει πολύ νόστιμα φαγητά αλλά η ώρα δεν είναι καν 8 το πρωί και σε λίγο θα φύγουμε. Λέμε μία καλημέρα. Επιμένει και χωρίς πολλά–πολλά, με σερβίρει στις 8 το πρωί, το γλυκό–τούρτα με σαβαγιάρ, που έφτιαξε χθες για το μαγαζί. Τόσο απλή και τόσο νόστιμη.

Λίγα βήματα παραπέρα συναντώ τον κύριο Νικόλα Τσιαδή, την ώρα που ταϊζει ένα μικρό γαϊδουράκι και τη γαϊδάρα μανά του. Τα ζώα φιλικά και ήρεμα τρώνε από το χέρι του. «Δεν τα έχω για να με υπηρετούν, με τη βόσκηση «καθαρίζουν» το χωράφι, τρώγοντας το φρέσκο χορτάρι.» Με την εικόνα των ευτυχισμένων γαϊδουριών αποχαιρετούμε τα Αγιάσματα, και κατευθυνόμαστε προς Λεπτόποδα.

Το καφενείο χωρίς καφετζή

Το σχετικά στεγνό και άνυδρο παραθαλάσσιο τοπίο της βόρειας Χίου, δίνει τη θέση του στις καταπράσινες πλαγιές μία ανάσα από τη θάλασσα. Αφήνουμε το αυτοκίνητο στην είσοδο του οικισμού. Περπατάμε μερικά μέτρα και είμαστε ήδη μπροστά στην πινακίδα «Καφεπαντοπωλείον ο Έμπολος». Είναι κλειστό. Ωστόσο πριν καλά-καλά περάσουν δύο λεπτά, ο Ρημικής, είναι και πάλι μαζί μας».

Διαβάστε το άρθρο εδώ