Με μία λιτή εκδήλωση τιμήθηκε και στην πόλη της Χίου, μετά τη γενέτειρά του Καλλιμασιά, ο ήρωας αντιστασιακός αντισμήναρχος Κώστας Περρίκος, με αφορμή τη συμπλήρωση 76 ετών από την εκτέλεσή του.

Στην προτομή του στον Δημοτικό κήπο έγινε επιμνημόσυνη δέηση, κατάθεση στεφάνων και ανάκρουση του εθνικού ύμνου από την μπάντα της 96 ΑΔΤΕ. Το «παρών» έδωσαν οι τοπικές αρχές αλλά και μαθητές των σχολείων της Καλλιμασιάς.

«Το παράδειγμα του Κωνσταντίνου Περρίκου εμπνέει όλους τους Έλληνες διαχρονικά. Είναι ένα παράδειγμα ανθρώπου που αγάπησε την πατρίδα του μέχρι θανάτου αλλά και κατανόησε τη σημασία της συναδέλφωσης των λαών της Ευρώπης για να εκλείψουν οι αιτίες των πολέμων» ανέφερε, ο δήμαρχος Μανώλης Βουρνούς.

Από τους λιγότερο προβεβλημένους ήρωες της κατοχικής περιόδου

Πριν από 76 χρόνια, στις 4 Φεβρουαρίου 1943, εκτελέστηκε από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής ο Κώστας Περρίκος, αξιωματικός της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Ο υποσμηναγός Περρίκος, ένας από τους λιγότερο προβεβλημένους ήρωες της κατοχικής περιόδου, θανατώθηκε λόγω της εθνικής δράσεως που είχε αναπτύξει ως ιδρυτικό μέλος της ΠΕΑΝ (Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων), αντιστασιακής οργάνωσης με κεντρώο πολιτικό προσανατολισμό.

Γεννημένος στην Καλλιμασιά της Χίου, τον Απρίλιο του 1905, ο Κωνσταντίνος Δημητρίου Περρίκος ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ενεγράφη σε ηλικία 21 ετών στη δύναμη της Στρατιωτικής Σχολής Αεροπλοΐας.

Το 1929 νυμφεύτηκε τη Μαρία Δεληγεώργη, με την οποία έμελλε να αποκτήσει τρία παιδιά. Τη δεκαετία του 1930 ο Περρίκος αποτέλεσε στέλεχος του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και ανέπτυξε αξιόλογη δραστηριότητα ως αρθρογράφος σε εφημερίδες, γεγονός που προκάλεσε τη σύλληψη, τη φυλάκιση και, τελικά, την απόταξή του από την Πολεμική Αεροπορία με το βαθμό του υποσμηναγού, το 1935.

Όταν κηρύχθηκε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος, το 1940, ο Περρίκος ζήτησε επιμόνως την ανάκλησή του στην ενεργό υπηρεσία, προκειμένου να προσφέρει τις υπηρεσίες του με οποιαδήποτε ιδιότητα και να εκπληρώσει το ύψιστο προς την πατρίδα καθήκον του, όπως ο ίδιος το αντιλαμβανόταν. Η αίτησή του έγινε δεκτή έστω και με καθυστέρηση. Έτσι, ο Περρίκος είχε την ευκαιρία να πολεμήσει στο μέτωπο και να αγωνιστεί εναντίον των βαρβάρων, όπως τους αποκαλούσε.

Μετά την κατάρρευση του μετώπου, την άνοιξη του 1941, ο Περρίκος, πνεύμα αδούλωτο και ανήσυχο, άρχισε να προβάλλει με κάθε πρόσφορο μέσο τις αντιλήψεις του για την Ελλάδα, το σύμβολο της ελευθερίας, και τους Έλληνες, τους σκλαβωμένους νικητές.

Όμως, ο Περρίκος δεν αρκέστηκε μόνο στον ιδεολογικό αγώνα εναντίον του κατακτητή, αλλά φρόντισε να θέσει σε εφαρμογή και το σχέδιό του για τη δημιουργία ενός εθνικού στρατού.

Η ΠΕΑΝ, πέραν της εφημερίδας που εξέδιδε («Δόξα»), δημιούργησε ουλαμό καταστροφών για την εκτέλεση αποστολών δολιοφθοράς σε βάρος του εχθρού, με επικεφαλής τον ίδιον τον Περρίκο.

Ο φλογερός πατριώτης, περιφρονώντας τους τεράστιους κινδύνους και θέτοντας εκ των πραγμάτων σε δεύτερη μοίρα τη λατρεμένη οικογένειά του, τη σύζυγο και τα τρία ανήλικα παιδιά του, ανέπτυξε εντονότατη αντιστασιακή δραστηριότητα, που έφθασε στο αποκορύφωμά της στις 20 Σεπτεμβρίου 1942, με την ανατίναξη των κεντρικών γραφείων της εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης ΕΣΠΟ στη συμβολή των οδών Γλάδστωνος και Πατησίων. Η βομβιστική αυτή επίθεση των μελών της ΠΕΑΝ υπήρξε η πρώτη σημαντική πράξη δολιοφθοράς στην καρδιά της κατεχόμενης Αθήνας.

Κατόπιν προδοσίας, ο επικεφαλής της ΠΕΑΝ συνελήφθη μαζί με συμμαχητές του στο κρησφύγετό του, στην Καλλιθέα, στις 11 Νοεμβρίου 1942.

Στις 31 Δεκεμβρίου 1942 ο Περρίκος καταδικάστηκε σε θάνατο και κάθειρξη 15 ετών για την όλη αντιστασιακή δράση του.

Σε μια υπέρτατη χειρονομία αυτοθυσίας και απαράμιλλου ηρωισμού, ο Περρίκος ανέλαβε εξ ολοκλήρου την ευθύνη για τη δράση της οργάνωσης και δήλωσε περήφανος για το ισχυρό πλήγμα που είχε καταφέρει στον εχθρό.

Λίγες ημέρες πριν από τον τυφεκισμό του, οι Γερμανοί επέτρεψαν στην οικογένεια του Περρίκου να τον επισκεφθεί στη φυλακή. Ήταν 23 Ιανουαρίου 1943, και ήταν η τελευταία φορά που τον είδαν η γυναίκα του και τα παιδιά του.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 1943 το υπουργείο Αεροπορίας διά βασιλικού διατάγματος επανέφερε τον Περρίκο στους μονίμους και τον προήγαγε στο βαθμό του αντισμηνάρχου επ’ ανδραγαθία.