Είναι ένα χωριό στη Βόρεια Χίο που ζει μοναχό… Τα σπίτια ερειπωμένα, ανήλιαγα, εγκαταλειμμένα εδώ και πολλά χρόνια… Η Παλιά Ποταμιά, βυθισμένη στη σιωπή και τη λησμονιά, στοιχειωμένη από τις αναμνήσεις στα σοκάκια και στα παραθύρια της που χάσκουν ξέσκεπα.

Κι έρχεται η χάρη του Αγίου Αντωνίου. Η παλιά χωριοκκλησιά αφιερωμένη στον Άγιο ανοίγει, κι ευλαβικά χέρια στολίζουν την εικόνα.

Οι πιστοί καταφθάνουν σιγά-σιγά να προσκυνήσουν, ν´ανάψουν ένα κερί. Και αργά το δείλι, κατεβαίνουν κι οι ψυχές και παίρνουν το στρατί για τα σπίτια τους.

Μικρά φαναράκια που τρεμοσβήνουν σε κάθε περβάζι τούς δείχνουν το δρόμο…

Οι δικοί τους σφουγγίζουν βιαστικά ένα δάκρυ… «αν δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι, τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν. Θέλουν, μα δε βολεί να λησμονήσουν…» (ανάρτηση στο f/b από Sophia Karasouli-Milobar).