ΑΡΘΡΟ
του ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ Π. ΚΥΛΑΔΙΤΗ

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο «δαί­μων» του τυ­πο­γρα­φεί­ου, του δια­φη­μι­στι­κού ερ­γα­στη­ρί­ου, της πα­ρε­ξή­γη­σης ή όπως θέ­λε­τε πέστε τον χτυπά ανε­λέ­η­τα και φέρ­νει τα πάνω κάτω στη ζωή μας.

«Δαί­μων» όμως είναι αυτός και δεν μπο­ρείς να τον προ­βλέ­ψεις. Έτσι εί­δα­με και τούτο: Την πα­ρα­λία του Βε­λο­νά στο Βρο­ντά­δο να «βα­φτί­ζε­ται» πα­ρα­λία του Αλ­μυ­ρού (;;;). Πριν λίγες μέρες έγινε το­πο­θέ­τη­ση δί­γλωσ­σων πλη­ρο­φο­ρια­κών πι­να­κί­δων στις πα­ρα­λί­ες μας από την Απο­κε­ντρω­μέ­νη Διοί­κη­ση Αι­γαί­ου – Διεύ­θυν­ση Υδά­των Βο­ρεί­ου Αι­γαί­ου, όπως μαρ­τυ­ρά η προ­με­τω­πί­δα τους. Χρή­σι­μο ερ­γα­λείο ως ένα ση­μείο, θα έλεγε κα­νείς, αν βέ­βαια αντα­πο­κρί­νο­νταν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που βιώ­νου­με όσοι επι­σκε­πτό­μα­στε τις πα­ρα­λί­ες τώρα το κα­λο­καί­ρι ίσως και το χει­μώ­να.

Οι αντι­δρά­σεις αγνώ­στων που «στό­λι­σαν» με κο­σμη­τι­κά επί­θε­τα αυ­τούς που υπέ­πε­σαν στο σφάλ­μα της με­το­νο­μα­σί­ας της ήταν υπερ­βο­λι­κές, αφού στην ουσία την με­τέ­τρε­ψαν σε υβρι­στι­κή­ ε­φη­με­ρί­δα τοί­χου, ανή­μπο­ρη να αντι­δρά­σει στην ανε­ξί­τη­λη μαρ­κα­δο­ρί­στικη οργή τους, αλλά και στο δριμύ «κα­τη­γο­ρώ» «ως πα­ρα­λία συ­χνά-πυ­κνά μο­λυ­σμέ­νη, λόγω υπερ­χεί­λι­σης της απο­χέ­τευ­σης του Δήμου στην εκ­βο­λή πα­ρα­κει­μέ­νου χει­μάρ­ρου».

Θα μπο­ρού­σε βέ­βαια η υπερ­χεί­λι­ση να θε­ω­ρη­θεί ως κα­τα­γε­γραμ­μέ­νο ακραίο πε­ρι­στα­τι­κό, που επη­ρέ­α­σε την ποιό­τη­τα της ακτής κο­λύμ­βη­σης στο πα­ρελ­θόν, και που γι’ αυτό δεν ανα­φέ­ρε­ται αφού σή­με­ρα δεν υπάρ­χει τέ­τοιο πρό­βλη­μα.Έχου­με, όσοι αγα­πού­με την πε­ριο­χή, την έγνοια, την επο­πτεί­α­και την άμεση αντί­δρα­ση προς το δήμο, αν συμ­βεί κάτι τέ­τοιο. Και το πράγ­μα στα­μα­τά­ει εκεί, αφού η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα η οποία δεν απει­κο­νί­ζε­ται στους κα­λαί­σθη­τους αυ­τούς πί­να­κες είναι ένα μέτρο μα­κρύ­τε­ρα και βρί­σκε­ται πάνω στην πα­ρα­λία.

Τα δυο τε­λευ­ταία κα­λο­καί­ρια η πα­ρα­λία του «Βε­λο­νά», που σή­με­ρα ανα­φέ­ρε­ται ως «Αλ­μυ­ρού»στην κα­κο­ποι­η­μέ­νη πι­να­κί­δα, δεν έχει ένα κα­λά­θι απορ­ριμ­μά­των. Το περ­σι­νό κα­λο­καί­ρι, με τη βο­ή­θεια φίλων και επι­σκε­πτών της πα­ρα­λί­ας ξε­θά­φτη­κε από την άμμο κά­ποιο και χρη­σί­μευ­σε για πολύ μικρό διά­στη­μα, αφού εξα­φα­νί­στη­κε ως δια μα­γεί­ας. Φέτος δεν το­πο­θε­τή­θη­κε κα­νέ­να κα­λά­θι, με απο­τέ­λε­σμα οι πιο συ­νε­τοί να παίρ­νουν τα απορ­ρίμ­μα­τα μαζί τους, άλλοι να τα ρί­χνουν στο κα­λά­θι του πε­ζο­δρο­μί­ου, που είναι πάντα γε­μά­το, αφού είναι πολύ μικρό, ενώ άλλοι να τα πα­ρα­τούν στο έλεος και το φι­λό­τι­μο του βοριά, που συχνά φυ­σά­ει στην πε­ριο­χή.

Καλό λοι­πόν θα ήταν ο Δήμος Χίου ως «φο­ρέ­ας δια­χεί­ρι­σης της ακτής», όπως ανα­φέ­ρε­ται στην πι­να­κί­δα να το­πο­θε­τού­σε, επι­τέ­λους, ένα κα­λα­θά­κι απορ­ριμ­μά­των. Μια πα­ρα­λία πε­ρί­που 406 μέ­τρων το δι­καιού­ται, όχι γιατί βρί­σκε­ται σε από­στα­ση ανα­πνο­ής από τον κε­ντρι­κό δρόμο Χί­ου-Καρ­δα­μύ­λων, όχι γιατί θα έρ­θουν του­ρί­στες να κρί­νουν την κα­ταλ­λη­λό­τη­τά της ή μη, όχι γιατί πε­ρι­μέ­νου­με από αυτήν του­ρι­στι­κή «ανά­πτυ­ξη» (sic), αλλά γιατί είναι από τις πλέον όμορ­φες και έχει μεί­νει ακόμη ΛΑΪΚΗ, ένα δη­μό­σιο αγαθό, χωρίς να χρειά­ζε­ται να πλη­ρώ­σει oμη έχων και κα­τέ­χων για να την απο­λαύ­σει.

Ασυγ­χώ­ρη­το λοι­πόν και αδιόρ­θω­το δεν είναι ένα λάθος στην ονο­μα­σία μιας πα­ρα­λί­ας, αλλά η έλ­λει­ψη βα­σι­κών μέσων για να δια­τη­ρη­θεί κα­θα­ρή και η άγνοια όσων την πε­ρι­γρά­φουν στα χαρ­τιά σαν «πα­ρά­δει­σο» χωρίς όμως να τον έχουν ζήσει.