ΑΡΘΡΟ
του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΥ
Μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ.

Δεν απέ­χει και­ρός από τότε που οι εκ­πρό­σω­ποι στη Χίο των ση­με­ρι­νών κυ­βερ­νώ­ντων και μαζί τους άλλοι «λαϊ­κοί αγω­νι­στές» αγα­να­κτού­σαν και διεκ­δι­κού­σαν την απο­ζη­μί­ω­ση των μα­στι­χο­πα­ρα­γω­γών για τις πυρ­κα­γιές του 2012.

Τότε, όντας αντι­πο­λί­τευ­ση, πλειο­δο­τού­σαν κατά το συν­δι­κα­λι­στι­κό πα­λαιό­τε­ρο από­φθεγ­μα «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά». Τότε δεν υπήρχαν κα­νο­νι­σμοί που κα­θό­ρι­ζαν το τρόπο, τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις και τα μέσα απο­ζη­μί­ω­σης, αλλά η κυ­βέρ­νη­ση των σα­μα­ρο­βε­νι­ζέ­λων ήταν που δεν έκανε ό,τι έπρε­πε για τους μα­στι­χο­πα­ρα­γω­γούς.

Το ότι έγινε κα­τορ­θω­τό να κα­τα­βλη­θούν απο­ζη­μιώ­σεις της τάξης των 2 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ, απο­τε­λού­σε στα­γό­να στον ωκε­α­νό. Το ότι το 45% αυτών που έκα­ναν δή­λω­ση και δεν απο­ζη­μιώ­θη­καν για τις ζη­μιές της πυρ­κα­γιάς του 2012 οφει­λό­ταν στο ότι δεν είχαν δη­λώ­σει την καλλιέρ­γεια τους, ήταν μία ασή­μα­ντη λε­πτο­μέ­ρεια. Το γε­γο­νός ότι σε 6 μήνες μετά την κα­τα­γρα­φή των ζη­μιών που ολο­κλη­ρώ­θη­κε το Δε­κέμβριο του 2012 εγκρί­θη­κε από την Ευ­ρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή και εκ­δό­θη­κε η σχε­τι­κή ΚΥΑ δεν ήταν κάτι ση­μα­ντι­κό.

Σή­με­ρα ως κυ­βέρ­νη­ση, δύο χρό­νια μετά τη φωτιά το 2016, το ότι δεν έχουν ακόμη ολο­κλη­ρώ­σει τη δια­δι­κα­σία για να εκ­δο­θεί το σύ­νο­λο των απαι­τού­με­νων απο­φά­σε­ων για τις απο­ζη­μιώ­σεις των μα­στι­χο­πα­ρα­γω­γών είναι για τους ίδιους μία ασή­μα­ντη λε­πτο­μέ­ρεια. Το γε­γο­νός ότι και τώρα οι απο­φά­σεις ακο­λου­θούν τους κα­νο­νι­σμούς και έχουν σχε­δόν τις ίδιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις ή και λίγο χει­ρό­τε­ρες (όπως το όριο των 70 ετών, 10 σκί­νοι κα­τε­στραμ­μέ­νοι αντί για 5) δεν είναι πρό­βλη­μα. Το ότι έκα­ναν δύο χρό­νια για να λά­βουν εγκρί­σεις που δεν χρειά­ζο­νταν καθώς τις εξα­σφα­λί­σα­με το 2012 από την ευ­ρω­παϊ­κή επι­τρο­πή, όπως το όριο των 22.500 € ει­σό­δη­μα για τους μη κατά κύριο επάγ­γελ­μα αγρό­τες, είναι μια «μικρή γρα­φειο­κρα­τι­κή δυ­σκο­λία».

Το «άμεση» απο­ζη­μί­ω­ση του Υπουρ­γού Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης προς το παρόν ση­μαί­νει δύο χρό­νια και βλέ­που­με. Το «πλή­ρης» αποζη­μί­ω­ση προς το παρόν ση­μαί­νει τις ίδιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις (μη απο­ζη­μί­ω­ση για ζη­μιές μι­κρό­τε­ρες του 30%, μη κά­λυ­ψη του 20% της ζη­μιάς, όριο τα 10 ή 20 δέ­ντρα ή και τα 300 μέτρα καλ­λιέρ­γεια, τα ίδια δι­καιο­λο­γη­τι­κά) και άρα πα­ρό­μοιους απο­κλει­σμούς.

Το μόνο δια­φο­ρε­τι­κό στην πα­ρού­σα φάση είναι ότι η πλειο­ψη­φία των πλη­γέ­ντων μάλ­λον έχουν προ­βεί σε δή­λω­ση καλ­λιέρ­γειας και αυτό λόγω της με­γα­λύ­τε­ρης ευ­ε­λι­ξί­ας της Ένω­σης Μα­στι­χο­πα­ρα­γω­γών και όχι από κυ­βερ­νη­τι­κούς χει­ρι­σμούς.

Ο λαϊ­κι­σμός του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ­ΝΕΛ για άλλη μία φορά απο­δεί­χθη­κε να έχει κοντά πο­δά­ρια. Τα ψέ­μα­τα δεν μπο­ρούν να απο­ζη­μιώ­σουν κα­νέ­ναν επι­πλέ­ον μα­στι­χο­πα­ρα­γω­γό, πέραν από αυ­τούς που έχουν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις.

Το να ανα­μέ­νει κα­νείς κά­ποια συγ­γνώ­μη, μάλ­λον είναι μά­ταιο. Το να θυ­μί­σει κα­νείς ότι τότε η όλη δια­δι­κα­σία για την έκ­δο­ση των απο­φά­σε­ων σε άμε­σους και πρω­το­φα­νείς χρό­νους, καθώς και η πρό­βλε­ψη για απο­ζη­μιώ­σεις της τάξης των 10 εκ. €, ήταν απο­τέ­λε­σμα της προ­σπά­θειας του τότε Υπουρ­γού Κωστή Μου­σου­ρού­λη, αλλά και της καλής διά­θε­σης των υπαλ­λή­λων του ΕΛΓΑ, μάλ­λον ιστο­ρι­κή αξία έχει.

Όμως, το κυ­ρί­ως πρό­βλη­μα πα­ρα­μέ­νει. Οι κα­νο­νι­σμοί όπως έχουν δια­μορ­φω­θεί, με την υψηλή αυ­στη­ρό­τη­τα, ει­δι­κά για να αντι­με­τω­πί­ζουν πα­ρά­νο­μες κα­τα­στά­σεις όπου διά­φο­ροι υπουρ­γοί κα­τέ­βα­λαν όλα τα λεφτά ακόμη και για κιλά που δεν υπήρ­χαν, με τον προ­σα­να­το­λι­σμό τους στις εκτά­σεις των κά­μπων της ηπει­ρω­τι­κής χώρας, δεν μπο­ρούν να κα­λύ­ψουν τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες της καλ­λιέρ­γεια της μα­στί­χας.

Το πρό­βλη­μα θα μπο­ρού­σε να λυθεί με δύο τρό­πους: Είτε με τη δη­μιουρ­γία ει­δι­κού ιδιω­τι­κού ασφα­λι­στι­κού προ­γράμ­μα­τος με τραπεζι­κό ή ασφα­λι­στι­κό φορέα. Είτε με την προ­σπά­θεια να δια­χω­ρι­στεί η μα­στί­χα από τις γε­νι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις του κα­νο­νι­σμού, ως ει­δι­κή και αυτό γιατί είναι μο­να­δι­κή καλ­λιέρ­γεια. Άλλος δρό­μος δεν φαί­νε­ται να υπάρ­χει.

Κατά την προ­σέγ­γι­σή μου, ίσως πε­ρισ­σό­τε­ρο εύ­κο­λη θα ήταν η πρώτη λύση, εάν υπάρ­ξει η κρί­σι­μη μάζα πα­ρα­γω­γών που θα μπορού­σε να δη­μιουρ­γή­σει τη μαγιά προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση. Και από όσο γνω­ρί­ζω και η ΕΜΧ έχει διε­ρευ­νή­σει την πι­θα­νό­τη­τα. Η δεύτερη λύση, απαι­τεί ου­σια­στι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση που θα πρέ­πει να κα­τα­γρά­ψου­με προ­κει­μέ­νου να γίνει πα­ρέμ­βα­ση κυ­ρί­ως προς την Ευρωπαϊκή Επι­τρο­πή ώστε να μπο­ρέ­σει να απο­τε­λέ­σει αντι­κεί­με­νο συ­ζή­τη­σης. Αν δεν προ­χω­ρή­σου­με το μόνο που θα συμ­βαί­νει είναι οι μαστι­χο­πα­ρα­γω­γοί να απο­τε­λούν βορά στον κάθε λαϊ­κι­στή που τους θυ­μά­ται, θα τους συ­μπο­νά, θα κάνει ότι μά­χε­ται για αυ­τούς, αλλά το μόνο που θα κάνει είναι να διαιω­νί­ζει το πρό­βλη­μα για να «πάρει καμιά ψήφο».