Έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια, από τότε που πρωτοείδα «το Σύνορο». Με το περιοδικό «Πελινναίο» διοργανώναμε τότε τις πρώτες οργανωμένες πεζοπορίες στο νησί.

Ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι περπατούσα μαγεμένος στο Αίπος, ψάχνοντας το μονοπάτι που από το «18» θα μας πήγαινε στον Ανάβατο. Στη μέση του πουθενά βρέθηκα λοιπόν μπροστά σε ένα μακρύ τοιχογύρι, που χώριζε το Αίπος στα δύο, από ανατολή στην δύση μέχρι πάνω την κορυφή του Περδικόβουνου. Οι πέτρες του ήταν ηλιοκαμένες. Τι μπορεί να είναι αυτό, αναρωτιόμουνα.

Διαβάστε το άρθρο του Γιώργου Χαλάτση στο  http://www.aplotaria.gr/sinoro-aipous/