Με λέξεις απλές, κατανοητές ο πατέρας Αντώνιος μιλάει για τη Γέννηση του Χριστού και μεταφέρει το μήνυμα της αγάπης σε παιδιά διαφόρων εθνικοτήτων που ζουν στην Κιβωτό του Κόσμου.

Απόσπασμα από παλαιότερη συνέντευξη του ιδρυτή της Κιβωτού του Κόσμου στο queen.gr που καταδεικνύει το μεγαλείο ψυχής του π. Αντωνίου Παπανικολάου.

-Ποια είναι η πιο συγκινητική στιγμή που έχετε ζήσει μέχρι σήμερα;

«Είναι πάρα πολλές, είναι απίστευτα πολλές αυτές οι στιγμές. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση τεσσάρων παιδιών από το Αφγανιστάν που είχαμε περίπου επί έναν χρόνο στην Κιβωτό. Τα παιδιά αυτά έφυγαν μαζί με τους γονείς τους από την πατρίδα τους κατά τη διάρκεια του πολέμου για να έρθουν στην Ελλάδα, κατά την είσοδό τους όμως στη χώρα χάθηκαν οι γονείς.

Τα παιδιά εγκαταλείφθηκαν στο Νοσοκομείο Παίδων από την αστυνομία και μετά από αίτημα του νοσοκομείου ήρθαν σε εμάς για να μπορέσουν να έχουν μια καλύτερη ζωή. Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να ξεκινήσουμε τις κλήσεις μέσω Ερυθρού Σταυρού για να βρούμε τους γονείς, ενώ ταυτόχρονα γράψαμε τα παιδιά στο σχολείο και τα βοηθήσαμε να προσαρμοστούν. Οι ελπίδες ήταν πολύ λίγες καθώς όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερες ήταν οι πιθανότητες οι γονείς να έχουν πεθάνει.

Ξαφνικά, μετά από έναν χρόνο, ήρθε απάντηση από το Βέλγιο πως οι γονείς είναι ζωντανοί και βρίσκονται σε ένα καταφύγιο έξω από τις Βρυξέλλες. Και τότε έγινε χαμός. Το ανακοινώσαμε στα παιδιά τα οποία τρελάθηκαν από τη χαρά τους και τους φέραμε σε επικοινωνία για πρώτη φορά μέσω Skype. Έπειτα έπρεπε να γίνει ολόκληρη διαδικασία ώστε να βγάλουμε ειδικά ταξιδιωτικά έγγραφα και να πάρουμε άδεια από το Βέλγιο για την επίσκεψη. Τελικά όλα αυτά έγιναν και συνόδευσα εγώ ο ίδιος τα παιδιά στο Βέλγιο, όπου μας παρέλαβε από το αεροδρόμιο ειδική υπηρεσία και μας μετέφερε σε ένα γραφείο.

Όταν άνοιξε η πόρτα και είδαν ο ένας τον άλλον, τα παιδιά έτρεξαν στην αγκαλιά των γονιών τους και έμειναν εκεί για τουλάχιστον μισή ώρα, κλαίγοντας και χωρίς να μιλάνε. Ήταν συγκλονιστικό, σαν να βλέπεις μπροστά στα μάτια σου τις ιστορίες που μας έλεγαν οι παππούδες μας όταν ήταν παλιά πρόσφυγες.

Και μάλιστα αυτοί οι άνθρωποι νιώθοντας ευγνωμοσύνη που κρατήσαμε ασφαλή τα παιδιά τους τόσο καιρό, μου έδωσαν εκτός από λουλούδια και έναν χρυσοκέντητο πίνακα που είχε κεντημένο το όνομα του Αλλάχ».