Όταν κατεβαίνουν από τις βάρκες των διακινητών στις ελληνικές ακτές, πολλοί πρόσφυγες δεν έχουν άλλα υπάρχοντα εκτός από τα ρούχα και το σωσίβιο που φοράνε. Ό,τι κι αν έχουνε στις τσέπες τους, άνθρωποι που συχνά δεν έχουν ξαναδεί θάλασσα στη ζωή τους, στα σωσίβια επαφίουν τις ελπίδες τους αν κάτι στραβώσει στο πέρασμα του Αιγαίου.

Μετά την αποβίβασή τους, αμέσως τα ξεφορτώνονται– αχρείαστα πλέον, ίσως και θλιβερά ενθύμια μιας περιπέτειας ζωής, σωρεύονταν κατά χιλιάδες στις παραλίες της Μυτιλήνης, της Χίου και των άλλων ελληνικών νησιών. Οι επιτήδειοι που τόσο θέλγονταν από τις εξωλέμβιες των «δουλεμπορικών», δεν είχαν κέρδος από την περισυλλογή τους.

«Οι μεγάλες ροές δημιούργησαν ανάλογους όγκους απορριμάτων- τα σωσίβια, υλικά με μεγάλο κύκλο ζωής απειλούσαν να δημιουργήσουν μια περιβαλλοντική βόμβα στη Χίο», λέει ο Σωκράτης Συριώδης, πρόεδρος του Φορέα Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων Δήμου Χίου (ΔΙΑΝΟΧ Α.Ε.).

«Δεν μπορέσαμε να τα διαθέσουμε σε καμιά εταιρεία ανακύκλωσης. Ήρθαμε σε επαφή με τις μεγαλύτερες εταιρείες, αλλά καμιά δεν ήθελε να τα διαχειριστεί. Τα περισυλλέγαμε από τις ακτές και τα αποθηκεύαμε στον χώρο του ΧΥΤΑ. Δεν επιτρέπεται να τα «θάψουμε», απλώς τα στοιβάζαμε σε δύο τεράστιους σωρούς».

Διαβάστε το άρθρο στη huffingtonpost.gr για τη μετατροπή των σωσιβίων σε χρηστικά αντικείμενα