Το θέμα δεν είναι καινούργιο. Δεν είναι καν της εποχής μας. Ανέκαθεν οι (απαίδευτοι) άνθρωποι αντιμετώπιζαν διαφορετικά τους ανθρώπους με ειδικές δυνατότητες.

Πόσο μάλλον τα παιδιά, που όταν δεν γνωρίζουν δεν «συγχωρούν» τη διαφορετικότητα, κάνοντας επιτακτική την ανάγκη ενημέρωσης, ειδικά των μαθητών, για τον αυτισμό, αλλά κυρίως για τον τρόπο συμπεριφοράς προς τα άτομα με αναπηρία.

Ηλθε λοιπόν στην επιφάνεια και στη Χίο το ζήτημα του αυτισμού, όταν μια ομάδα 15 περίπου μαθητών προσπάθησε να διασκεδάσει με την εικόνα ενός αυτιστικού παιδιού, κάνοντάς το με τις πράξεις τους να αντιδράσει για να τραβήξουν φωτογραφίες και βίντεο, γεμίζοντας το… κενό του μυαλού τους.

{ΣΧΟΛΙΟ amanivoice-Chios: Στο γεγονός αυτό οι τιμωρίες δεν έχουν αποτέλεσμα. Είναι σίγουρο ότι μία συνάντηση αυτών των μαθητών με το αυτιστικό παιδί θα λύσει όλες τις παρεξηγήσεις που κουβαλούν μέσα τους.}

Οι λεπτομέρειες του γεγονότος δεν έχουν σημασία. Η ουσία είναι ότι το σχολείο, η οικογένεια, η κοινωνία δεν έμαθαν στα παιδιά να σέβονται τη διαφορετικότητα, να αγκαλιάζουν την ειδική ανάγκη.

Στο πλαίσιο αυτό ήταν και η τοποθέτηση της μητέρας του παιδιού η οποία επισήμανε:

Με αφορμή αυτό το περιστατικό, να ξεκινήσει στα σχολεία μια προσπάθεια εξοικείωσης των νέων ανθρώπων με κάθε είδους αναπηρία. Δεν είναι δυνατόν στις μέρες μας κάποιοι να κοιτούν ενοχικά, σαν απόκληρα, τα παιδιά με ειδικές ανάγκες. Πληγώνουν κι εκείνα και τους συνοδούς τους, ανθρώπους που σηκώνουν το δικό τους σταυρό μαρτυρίου.